οι παλιές θρησκείες και μια τραγωδία

Τα πόδια του Ήλιου έσπασαν,
οι Ρόδιοι φοβήθηκαν τον οιωνό.

Τα πόδια του Ήλιου έσπασαν και
κείτεται εκεί μάρτυρας ενός τέλους,

Το πρόσωπο του Ήλιου έμεινε,
για να φωτίζει την πιο μεγάλη τραγωδία.

ο Ήλιος έσβησε...,
στις καρδιές των ανθρώπων.

Ο θεός είναι πρόσφυγας

Τα δακρυγόνα που έπεσαν δεν είναι αρκετά,
τα δάκρυα που χύθηκαν δεν είναι αρκετά,
φθάνουν τα δάκρυα για το χαμό δεκαεξάχρονου παιδιού;

Στο βατοπέδι κάηκε το καλύβι του Θεού,
το λίκνο της ορθοδοξίας πνίγηκε στα λασπόνερα της τριχωνίδας,
τα ράσα και τα εξαπτέρυγα έγιναν σύμβολα οφσόρε,

δεν ήταν πάντα έτσι τάχα;,
εκεί δεν κατοικούσαν όλο πλούτο;,

μα εκεί στην αθωνική την πολιτεία,
μακρυά από την δημοσιά,
ήλπιζε κανείς ότι θα βρει την πνευματική ζωή,την γαλήνη και την ηρεμία
μα άλλα βρήκανε εκεί,
βρήκαν ότι υπάρχει και παντού,

πείνα, δίψα και απληστία

το έπιασαν το νόημα οι μοναχοί,
το έπιασαν το νόημα και αυτοί,
και τώρα μένεις μόνο Εσύ και οι άμοιροι οι Αφγανοί,
να περιμένουν την νταλίκα

Το Σκάκι

Σκάκι πανάρχαιο, σκάκι μοναδικό, σκάκι νοσταλγικό
παντού μες την ζωή.
Σκακιέρες η ανθρώπινη ζωή με πιόνια, βασιλιάδες και τρελούς
σε αγώνα με νικητές, χαμένους.
Σκακιέρες δίχως όρια. Αδιάκριτος ο χρόνος και ο τόπος,
μπαίνουν παίχτες από παντού, από γειτονικές σκακιέρες.
Πιθανόν, μια παρουσία παροδική, άλλοτε ληστρική, άλλοτε ευεργετική.
Καθένας βασιλιάς μα και πιόνι. Καθένας ψάχνει την βασίλισσα του,
και όλοι για τον καθένα μια βασίλισσα.
Λίγοι απολαμβάνουν τον θρόνο και την μοναξιά του.
Άλλοι πιόνια αμέριμνα βρέχουν τα πόδια τους στην καλοκαιρινή θάλασσα.
Άλλοι πύργοι στημένοι στην βαρυχειμωνιά φύλακες όπως πάντα.
Σκάκι πανάρχαιο, σκάκι μοναδικό, σκάκι νοσταλγικό
παντού μες την ζωή.