-----

 Μαχαίρια κοφτερά και δόντια τρίζουν,

σαν τα κοκόρια πάνω από του εγωισμού,

το βήμα.

 

Το κέντρο εγώ το κέντρο εσύ,

το δίκιο εγώ το δίκιο εσύ,

η μάχη η ιδιωτική,

μια μαλακία θλιβερή ανόητων ανθρώπων.

Βαλεντίνα (μου)

 

Φυσά σήμερα πολύ!,

γκρίζα παντού η πλάση,

λουλούδια και άνθη στέκονται εκεί...,

μονάχα,

από την χθεσινή γιορτή.

 

Και αν έρθουν χρόνια δύσκολα

και μήνες οργισμένοι,

μη φοβάσαι!

Είναι η αγάπη μας στην καρδιά,

καλά στερεωμένη.

 

Μη μας φοβίσουν οι φωνές,

ο πόνος και το μίσος,

ζούμε ένα έργο σύνθετο,

άγνωστη η εκβασή του.

 

Εσύ είσαι η λυγερόκορμη,

κ εγώ είμαι η χλιδή σου.

Εκδρομή στο Θησείο 01/03/07

 

 

Τώρα που πιά θυσίες δεν γίνονται στον ναό του Ηφαίστου,

ο τόπος ξεράθηκε και μόνο τα αχαρακτήριστα μάτια των τουριστών χαζεύουν το τοπίο.

Μα μέσα στις ψυχές των αθανάτων ημών,

ξεχειλίζει η λαχτάρα να γευτούν το χιλιολάχταρο,

κρασί του πνεύματος των λίγων.

 

Ο ήλιος λούζει τα μαλλιά,

τα όμορφα χαρακτηριστικά σου,

ο κόσμος παίζει με το φως και ο Ήφαιστος χτυπάει,

Όχι! δεν είναι αυτό που ακούς ο θόρυβος της πόλης,

είναι το αμόνι του Ηφαίστου που ανενόχλητος πια,

ατσαλώνει.

(Από) Συνομιλία με ένα φίλο

 

Τα φτερά της Νίκης δόθηκαν αλλού, και εγώ

ξέμεινα να σέρνομαι χαμένος...

 

ότι πηγάζει με δροσίζει,

ότι στερεύει με φοβίζει

ότι το ψάχνεις δεν το βρίσκεις

ότι το αφήνεις σε γυρεύει.

 

Μες στις γραφές με άκουσες,

με το μυαλό με είδες

το άρωμα των λέξεων ακόμα το μυρίζεις,

μα μην γυρίζεις την σελίδα

μπορεί να κρύβει

δυσωδία

"Burn Norton" του T.S. Eliot

Η φράση που μου σύστησε τον Έλιοτ είναι η "human kind Cannot bear very much reality". Η φράση αναφέρεται μέσα στο ποίημα “Burn Norton”, ένα από τα “Τέσσερα Κουαρτέτα” του.

Το ποίημα στην αυθεντική του γλώσσα υπάρχει εδώ.

"Το ποίημα γράφτηκε το 1935. Το “Burn Norton” είναι ένα επαρχιακό σπίτι στους λόφους του Κοτσγουόλντς της κομητείας του Γκλόστερσαιρ το οποίο ο Έλιοτ επισκέφτηκε το καλοκαίρι του 1934. Ο ροδόκηπος του σπιτιού είναι ο χώρος του σκηνικού του ποιήματος." Περισσότερες λεπτομέρειες και αναλύσεις μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

I

Το παρόν και το παρελθόν

Ενυπάρχουν ίσως στο μέλλον,

Και το μέλλον εμπεριέχεται στο παρελθόν.

Αν κάθε στιγμή είναι αιώνια παρόν Κάθε στιγμή δεν λυτρώνεται ποτέ .

Τι ίσως έγινε είναι μια αφαίρεση

Παραμένοντας μια διαρκής πιθανότητα

Μόνο σε ένα κόσμο εικασιών.

Τι ίσως έγινε και τι έγινε

Συγκλίνουν σε ένα τέλος, το οποίο υπάρχει πάντα.

Πατημασιές ηχούν στην μνήμη

Στο σοκάκι που δεν πήραμε

Στην πόρτα που ποτέ δεν ανοίξαμε

Στον ροδόκηπο. Οι λέξεις μου αντηχούν

Συνεπώς, στο μυαλό σου.

            Αλλά για ποιό σκοπό

Να ξεσηκώνεις την σκόνη σε ένα μπωλ με ροδοπέταλα

Δεν ξέρω.

           Άλλες αντηχούν

Κατοικούν τον κήπο. Να ακολουθήσουμε;

Γρήγορα, είπε το πουλί, βρές τες, βρές τες,

Στην γωνία. Μέσα από την πρώτη πύλη,

Μέσα στον πρώτο μας κόσμο, θα ακολουθήσουμε

Το ξεγέλασμα της κελαηδότσιχλας; Μέσα στον πρώτο μας κόσμο.

Εκεί ήταν, αξιοπρεποί, αόρατοι,

Κινούμενοι χωρίς πίεση, πάνω από τα νεκρά φύλλα,

Μέσα στην ζέστη του φθινοπώρου, μέσα από το δονούμενο αέρα,

Και το πουλί κάλεσε, σε ανταπόκριση

Στην μουσική που δεν ακούστηκε την κρυμμένη στους θάμνους,

Και η ματιά που δεν ειδώθηκε διασταυρώθηκε, γιατί τα ρόδα

Είχαν την όψη των λουλουδιών που τα κοιτάζουν.

Εκεί ήταν όπως οι καλεσμένοι μας, αποδεκτοί και δεκτικοί.

Έτσι κινήσαμε, και αυτοί, σε ένα επίσημο σχηματισμό,

Στο άδειο σοκάκι, στην γύρα

Να κοιτάξετε μέσα στην στραγγισμένη πισίνα.

Στέγνωσε η πισίνα, στέγνωσε το μπετόν, καφετί άκρες,

Και η πισίνα γέμισε με νερό από ηλιαχτίδες,

Κι ο λωτός φούντωσε, ήσυχα, ήσυχα,

Η επιφάνεια λαμπίρισε μέσα από την καρδιά του φωτός,

Κι ήταν πίσω μας, μια αντανάκλαση στην πισίνα.

Έπειτα ένα σύννεφο πέρασε, και η πισίνα ήταν άδεια.

Πηγαίνετε, είπε το πουλί, για τις φυλλωσιές που ήταν γεμάτες παιδιά,

Κρυμμένα συνεπαρμένα, συγκρατώντας το γέλιο.

Πηγαίνετε, πηγαίνετε, πηγαίνετε, είπε το πουλί:το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει την πολύ πραγματικότητα.

Παρελθόν και μέλλον

Τι ίσως να ήταν και τι ήταν 

Δείχνουν σε ένα τέλος, το οποίο είναι πάντα παρόν.

ΙΙ

Σκόρδο και ζαφείρια στην λάσπη

Κολλάνε τον άξονα.

Το κελαηδιστό στο αίμα

Τραγουδά κάτω από παγιωμένες ουλές

Απαλύνοντας από καιρό ξεχασμένους πολέμους.

Ο χορός σε όλη την αρτηρία

Η κυκλοφορία της λέμφου

Σχηματίζονται στην αύρα των αστέρων

Ανεβείτε το καλοκαιράκι στο δέντρο

Κινούμαστε πάνω από το κινούμενο δέντρο

Στο φώς πάνω στο σχηματισμένο φύλλο

Κι ακούστε πάνω στο μουσκεμένο πάτωμα

Κάτω, το κυνηγόσκυλο και ο αγριόχοιρος

Κυνηγούν τον σχηματισμό τους όπως πριν

Αλλά φιλιώνουν ανάμεσα στα αστέρια.

Στο ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει. Ουτε με σάρκα ούτε άσαρκα·

Ούτε από ούτε προς· στο ακίνητο σημείο, εκεί υπάρχει ο χορός,

Αλλά ούτε σύλληψη της στιγμής ούτε κίνηση. Και δεν το λες και σταθερότητα,

Οπου το παρελθόν και το μέλλον μαζεύονται. Μήτε κίνηση από μήτε προς,

Ουτε ανύψωση μήτε πτώση. Εκτός από ένα σημείο, το ακίνητο σημείο,

Εκεί δεν θα υπήρχε χορός, και εκεί υπάρχει μόνο χορός.

Το μόνο που μπορώ να πω, εκεί είμασταν: αλλά δεν μπορώ να πω που.

Και δεν μπορώ να πω, πόσο καιρό, γιατί είναι να το τοποθετήσω μέσα στο χρόνο.

Η εσωτερική ελευθερία από την πρακτική επιθυμία,

Η απαλλαγή από την πράξη και τα βάσανα, απαλλαγή από τα μέσα μας

Και τις έξω υποχρεώσεις, ωστόσο περικυκλωμένος

Από την χάρη της αίσθησης, ένα λευκό φως σταθερό και κινούμενο,

Erhebung χωρίς κίνηση, συγκέντρωση

Χωρίς εξάλειψη, μαζί ένας νέος κόσμος

Και το παλιό έγινε σαφές, κατανοητό

Στην ολοκλήρωση της μερικής του έκστασης,

Η ανάλυση της μερικής του φρίκης.

Ωστόσο εναγκαλισμός του παρελθόντος με το μέλλον

Πλεγμένα στην αδυναμία ενός σώματος που αλλάζει,

Προστατεύει το ανθρώπινο είδος από τον παράδεισο και την κόλαση

Την οποία η σάρκα δεν μπορεί να αντέξει.

Παρελθόν και μέλλον

Επιτρέπουν αλλά μόνο λίγη συνειδητοποίηση.

Η συνειδητοποίηση δεν έρχεται έγκαιρα

Αλλά μόνο στον καιρό της έρχεται η στιγμή στον ροδόκηπο,

Η στιγμή στην πέγκολα όπου χτυπά η βροχή,

Η στιγμή στην δροσερή εκκλησιά σε ένα παραπέτασμα καπνού

Να σε θυμούνται· αναμεμειγμένος με το παρελθόν και το μέλλον.

Μόνο μέσω του χρόνου ο χρόνος κατακτιέται.

ΙΙΙ

Εδώ είναι το μέρος της απονιάς

Παρελθόν και μέλλον

Σε θαμπό φως: ούτε στο φως της μέρας

Αγκαλιάζει την μορφή με ξεκάθαρη ακινησία

Αλλάζοντας την σκιά σε ρεούμενη ομορφιά

Με αργή περιστροφή υποδεικνύοντας μονιμότητα

Ούτε σκοτάδι να εξαγνίσει την ψυχή

Αδειάζοντας τον αισθησιασμό με καταναγκασμό 

Καθαρίζοντας την στοργή από το προσωρινό.

Ούτε στριμωγμένα ούτε με περιθώριο. Μόνο ένα τρέμουλο

Πάνω από τραβηγμένα, γραμμένα από το χρόνο πρόσωπα

Περισπασμένοι από την περίσπαση για την περίσπαση

Γεματοι με φαντασιοπληξίες και άδειοι από νοήματα

Μεγαλιθική απάθεια χωρίς συγκέντρωση

Άνθρωποι και ψήγματα χαρτιού, στροβιλίζονται από τον κρύο άνεμο

Που φυσούσε και θα φυσάει,

Εισπνοή και εκπνοή από ξέπνοα πνευμόνια 

Παρελθόν και μέλλον.

Ξέσκισμα άρρωστων ψυχών

Μέσα στον ξεθωριασμένο αέρα, η νάρκωση

Οδηγούμενη με τον αέρα που σαρώνει τους ζοφερούς λόφους του Λονδίνου,

Χάμπστιντ και Κλέρκενγουέλ, Κάμπντεν και Πούτνεϊ,

Χάϊγκειτ, Πριμρόζ και Λούντγκέϊτ. Όχι εδώ

Όχι εκεί το σκοτάδι, σε αυτό τον κόσμο που τιτιβίζει.

 Χαμήλωστε, χαμήλωστε μόνο

Μέσα σε ένα κόσμο αιώνια μοναχικό,

Κόσμος όχι κόσμο, αλλά σε αυτό που δεν είναι κόσμος,

Εσωτερικό σκοτάδι, αποστέρηση

Και κατάπτωση κάθε περιουσίας,

Αποξήρανση του κόσμου των αισθήσεων,

Εκκένωση του κόσμου των ωραίων και χαριτωμένων ονείρων,

Ξεχαρβάλωμα του κόσμου του πνεύματος·

Αυτός είναι ο ένας τρόπος, μα και ο άλλος

Είναι το ίδιο, όχι σε κίνηση

Αλλά αποχή από την κίνηση·ενώ ο κόσμος κινείται

Με όρεξη, με τρόπους ατσαλωμένους

Του χρόνου που πέρασε και του χρόνου που μέλλεται. 

IV

Ο χρόνος και η καμπάνα έχουν θάψει την μέρα,

Το μαύρο σύννεφο απομακρύνει τον ήλιο μακριά.

Θα στραφεί το ηλιοτρόπιο σε μας, η κληματίδα;

Τεντώσου, στρεψου σε μας·κλάρωσε και μπουμπούκιασε

Κλαρώνεις και αγκαλιάζεις;

Ψύχρα

Τα δάχτυλα του Ίταμου κουρβουλιάζουν

Πέφτει πάνω μας; Μετά από την φτερούγα της Αλκυόνας

Έχει απαντήσει το φως στο φως, και ειναι σιωπηλο, το φως είναι ακίνητο

Στο ακίνητο σημείο ενός κόσμου που αλλάζει. 

V

Οι λέξεις κινούνται, η μουσική κινείται

Μόνο μέσα στον χρόνο·αλλά αυτό που είναι το μόνο ζωντανό

Μπορεί μόνο να πεθάνει. Λέξεις, μετα από την ομιλία, φτάνουν

Στην σιωπή. Μόνο με την μορφή, το μοτίβο, 

Μπορούν οι λέξεις ή η μουσική να φτάσει

Η ακινητότητα, όπως ένα Κινέζικο βάζο

Κινείται συνεχώς μέσα στην ακινησία του.

Όχι η ακινησία του βιολιού, όταν η νότα διαρκεί,

Όχι μόνο αυτό, αλλά η συνύπαρξη,

Ή να πεις ότι το τέλος προηγείται της αρχής,

Και το τέλος και η αρχή ήταν πάντα εκεί

Πριν από την αρχή και μετα το τέλος.

Και τα πάντα είναι πάντα τώρα. Οι λέξεις τεντώνονται,

Ραγίζουν και κάποιες φορές σπάνε, κάτω από το χρέος,

Κάτω από την ένταση, ξεφεύγουν, γλιστράνε, χάνονται

Φθορά μέσα στην ασάφεια, δεν θα μείνει στην θέση της,

Δεν θα μείνει ακίνητη. Φωνές που ζαρώνουν

Μαλώνουν, κοροϊδεύουν, ή απλά φλυαρούν,

Πάντα τους επιτίθεσαι. Ο Λόγος μέσα στην έρημο

Περισσότερο δέχεται επιθέσεις από φωνές πειρασμού,

Οι κλαίουσα σκιά στο χορό της κηδείας,

Η δυνατός θρήνος της απαρηγόρητης χίμαιρας.

Η λεπτομέρεια του μοτίβου είναι κίνηση,

Όπως η μορφή των δέκα σκαλοπατιών.

Η επιθυμία η ίδια είναι κίνηση

Όχι στην ίδια επιθυμητό·

Ο έρωτας είναι ο ίδιος ακίνητος,

Μόνο το αίτιο και το τέλος της κίνησης,

Άχρονος, και ανεπιθύμητος

Με εξαίρεση από την οπτική γωνία του χρόνου

Πιασμένος στην μορφή του περιορισμού

Μεταξύ της μη-ύπαρξης και της ύπαρξης.

Ξαφνικά σε μια ακτίνα του ήλιου

Ακόμα και όταν η σκόνη κινείται 

Εκεί υψώνεται το κρυμμένο γέλιο

Των παιδιών μέσα από το φύλλωμα

Γρήγορα τώρα, εδώ, τώρα, πάντα-

Ρεντίκολο ο χαμένος θλιβερός χρόνος

Τεντώνοντας πρίν και μετά.

"Άνοιξη"

Μπήκε η Άνοιξη. Δεν θα μπορούσε να γαργαλάει καλύτερα την μνήμη μου το απόσπασμα που ακολουθεί από το ποίημα "ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ ΑΣΜΑ" του Πέτρου Βλαστού. Το ποίημα έχει αναρτηθεί εδώ.

"Μας προσμένουνε στο άλσος οι νόστιμες,

φορτωμένες στα ρόδα, παρθένες,

με γυμνούς του λαιμούς τούς ολόχυτους

μ' ανοιχτά τα κρινάνθινα στήθια.

Το άρμα απόψε θα σύρουν της Άνοιξης

πού επιστρέφει στη Γη, να χαράξη

μυροβόλους τους γύρους της. Του Αίολου

μύρια πνεύματα ανάερα ακλουθάνε.

Στα λευκά τους δαχτύλια τα κρόταλα

και τα σείστρα ξανά θα κροτήσουν,

τα τραγούδια θ’ αχήσουν τα ιάμβια

σαν παρνάσσιων τους φλοίσβους νερών.

Στη γιορτή τους κι εμείς την επίσημη

καλεσμένοι, να νοιώσουμε πάμε

τον Απρίλη στα ορθόστητα στήθια τους

που ως μπουμπούκια των κίτρων βαΐζουν."

"Σιωπή"

Το ποίημα του Ιρανού ποιητή Σααντή με τίτλο "Σιωπή" δημοσιεύεται εδώ. 

Για τον Άνδρα που δεν ξέρει, τίποτα δεν είναι καλύτερο από το να σωπαίνει,

Όταν το καταλάβει αυτό, δεν θα είναι πια χωρίς γνώση.

Όταν δεν κατέχεις την βαθιά γνώση ή την ειδίκευση,

είναι καλύτερα να κρατάς το στόμα σου κλειστό.

Η γλώσσα μπορεί να ντροπιάσει έναν Άνδρα.

Το κουφιοκάρυδο δεν ζυγίζει τίποτα.

Το θηρίο δεν θα μάθει από σένα πως να μιλάει,

μάθε από το θηρίο πως να μένεις αθόρυβος.

Όποιος δεν σκέφτεται πριν απαντήσει,

λέξεις ακατάλληλες θα φύγουν από τα χείλια του.

Κόσμησε το λόγο σου με την σκέψη,

ή μείνε σιωπηλός όπως ένα κουτό ζώο.